Gülşah Gülen yazdı; Himmet Abi’nin Cenazesine Dair Kişisel Notlar

Himmet Abi hastaydı. Uzun bir süredir hastaymış; çok geç öğrendim. Bilseydim bunca ısrarına rağmen yönetim kurulu üyeliği adaylığını kabul eder miydim ya da ne şekilde ederdim, o sürede neler yapardım bilmiyorum…

***

Bir süredir yönetim kurulu toplantılarına katılamıyordu. Hastaneye yatmıştı. Ben hala durumun ciddiyetinin farkında değildim. Konduramıyordum da. Hastanede ziyaret edene dek…Evet bir süredir hastanedeydi. Yönetim Kurulu altı üyesi olarak Dernek işlerini aksatmamak için her pazartesi toplanıyorduk. Telefon geldiğinde yine toplantıdaydık. Tam anımsamıyorum ama Melih Abiyeydi sanırım telefon. Tarih 3 Ekim 2016… 

Hiç anlam veremedim. Doğruca hastaneye gittik. Gerçekler… Gelenler, gidenler… 

Bir grup arkadaşı ve yönetim kurulunun bir bölümü olarak derneğe geçtik. Himmet Abi’nin isteyeceği, ona yakışır bir uğurlama yapmak için Bar 56’da  (Dernek toplantı salonlarından biri) toplandık. O zaman kim kimdir pek bilmediğim için birkaç kişi dışında kimler vardı anımsayamıyorum. Orada olanlar kendilerini bilir ne de olsa. Toplantıda eşi Şule Abla’nın da olurunu almak kaydıyla cenaze törenine dair öneriler geliştirildi. Cenazesinin 10 yılı aşkın bir süredir onca emek verdiği Dernekten kaldırılması önerildi. Bürokrasi, protokol vs. sevmeyeceği; bu nedenle Dernek’te protokol hazırlanmaması önerildi. Şule Abla’nın da önerisi ile, arkadaşlarını temsilen birkaç isim ve daha sonra isteyen herkesin konuşabileceği açık bir kürsü düşünüldü. Daha sonra ne yazık ki cenazenin kilit konusu haline gelecek olan Rektör’ün konuşması, Rektörlük, Rektör temsiliyeti hiç akla gelmedi. Aklına gelen olduysa da gündeme getirmedi. Burada ayrıntısına girmeyeceğim lakin Himmet Abi’nin ve Verşan Kök’ün birbirlerinden çok da haz almadıkları açıktı. Kurumsal olarak düşünülebilirdi; ama bildiğim kadarıyla hastane zamanında dahi “kurumsal” da olsa bir ziyaret olmadı ya da bir mesaj iletilmedi Himmet Abi’ye. Belki de bu yüzden hiç aklıma düşmedi Rektör gelirse n’olur?

Zira sonraki gün de geleceklerine dair herhangi bir emare hissedilmedi. Herhangi bir taziye mesajı olduysa da benim bilgim yok açıkçası. Gerçi o sıra Dernek’te koşturma içerisindeydim. Sakin kalıp yazılması gereken metinleri yazmaya, bazı “ıvır zıvır” gibi gözüken kilit işleri halletmeye çalışıyorduk birkaç kişi. Elbette büyük organizasyon çok daha yakınında olanların, kaç on yıllık arkadaşlarının son göreviydi ve hiçbir şekilde haddim olarak görmemiştim. Tüm enerjimle o küçük işlere odaklanmıştım. Tabut Derneğin kapısına doğru taşınana kadar her şey “normaldi”. Tabuta doğru ilerlerken Can ya da Taylan, Gülşah gitme dedi. Dinleseydim… 

Salon çok kalabalıktı. En arkada, yerde oturuyordum. Konuşmalar başladı. Bir ara Verşan Kök geldi sonra gitti.. Konuşmalar devam etti. Cami ve mezarlık, toprak kokusu… 

Biz ne olduğunu anlamadan tartışmalar başladı. ”Yönetim Kurulu Rektörü konuşturmadı.” 

Nereden baktığınıza bağlı… Aslında olay şu şekilde zuhur etmiş:  Rektör Danışmanı tören sabahı tabut Derneğe getirilirken, tabutun yanında bulunan Melih Abi’yi arayıp Rektörün katılımı ile ilgili sorular soruyor. Melih Abi’de 3 Ekim gecesi konuşulanlar doğrultusunda elbette katılımından memnun olacağımızı lakin protokol organizasyonu yapılmadığı bilgisini veriyor. Bu bilgiye sahip olan Rektör, Rektör yardımcısı ve Danışmanı törene katılmak için Derneğe geliyor. Sanırım salon dolduktan sonra geliyorlar ki birileri yer veriyor kendilerine. Cenaze hali… Hem duygusal hem fiziksel yorgunluk ve yıpranmışlığın yanında, töreni sunan arkadaşımıza da sağlıklı bilgi iletilmiyor. Konuşmak isteyen olup olmadığı soruluyor. O esnada Rektör ve heyet de salonu terk ediyor.

Konu çok farklı şekilde tartışıldı. Haklı eleştiriler de oldu; bunu farklı şekilde kullanmaya çalışanlar da… Hatta seçim sürecine bile yansıdı etkileri. Biz yönetim kurulu olarak bu süreçte kendimizi tek karar mercii olarak tarif etmedik, edemezdik, haddimiz de değildi.  Fakat bütün sorumluluğunu üstlendik. Tam da olması gerektiği gibi… 

***

Yazının bütünlüğünü bozmak pahasına burada bir es verip biraz empati yapacağım: 

Rektörlüğüm o kadar tartışma altındayken, ODTÜ Bileşenlerinde önemli bir yere sahip birinin cenaze törenine gidiyorum. O ya da bu nedenle kürsüye ismim ve titremle çağrılmıyorum. Çıksam, “üzüntünüzü paylaşıyorum. Bize düşen ODTÜ Bileşenlerinin iletişimini devam ettirmek” gibi iki cümle söylesem ve müsaade istesem. Hem Yönetim Kurulunu utandırmış hem de katılanlara bir adım atmış olmaz mıyım?

Himmet Abi bir melek değildi. Olamazdı, olmamalıydı. Çünkü bu devir, buralar melekleri yaşatmıyor. Hemencecik kanatlarını kırıveriyor. 

Himmet Abi bir kahraman da değildi. Olmak istemezdi. Doğan Tılıç ‘ın Himmet Abi ile ilgili yazısını okuduktan sonra aslında tam da bir sıra neferi olduğuna karar vermiştim. Sıra kendisine geldiğinde sorumluluktan kaçmadı. Herkes mücadeleden yorulup köşesine çekildiğinde, o kendi payına düşeni layığıyla yerine getirdi. Onun payına düşen ODTÜ idi. İşi gücü ODTÜ idi ve bunu toplumsal mücadelenin bir parçası olarak yapıyordu. 

Anısına yapılan Himmet Şahin belgeseline çok kızanlar, içerleyenler, anlamsız bulanlar oldu… Oysa eser bir Himmet Şahin Belgeselinden çok bizim öğrencilik yıllarımızdaki ODTÜ’yü anlatan bir belge niteliğindedir. Ve her önemli olayda Himmet Şahin oradadır. Himmet Şahin’i ODTÜ’nün Himmet Başkanı, öğrencilerin Himmet Abisi yapan da budur. 

Anısına saygıyla

Mücadelesi sürüyor

Buradayız 

Ocak 2019

Gülşah Gülen Çiftçi